Dziwne to zjawisko, czas. Nie trzeba go wiele. Około piętnastu minut wystarczy na powrót wszystkich wspomnień, jakie się wiązały z jakimś miejscem. Piętnaście minut, naprawdę nie więcej.
Czasem nie można już dłużej znieść niewidzenia, jakkolwiek by to nie zabrzmiało. Nie można znieść natłoku myśli i wtedy się idzie. I się wraca. Ciałem. I duchem.
A tak naprawdę to się nie wraca, bo się jest zupełnie nowym. Nowy człowiek nie może nigdzie wrócić. Nowego człowieka nigdy nigdzie nie było.
"Mam nadzieję, że zmiany na lepsze?"
Dlaczego wielokropek nie pojawia się nad głową wtedy, kiedy jest to najbardziej konieczne?
...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz